میوه خشک از دیرباز بخشی از فرهنگ غذایی ایرانیان بوده است. در ایران باستان، خشک‌کردن میوه‌ها یکی از هوشمندانه‌ترین روش‌ها برای نگهداری مواد غذایی در فصول مختلف محسوب می‌شد. مردمان مناطق مختلف کشور از نور آفتاب و هوای گرم و خشک برای خشک‌کردن میوه‌هایی چون زردآلو، انجیر، انگور و آلو استفاده می‌کردند. این هنر سنتی نه‌تنها بخشی از میراث غذایی ایران است، بلکه امروزه به صنعتی پویا و سودآور در بخش کشاورزی و صادرات تبدیل شده است.

در دهه‌های اخیر، رشد تقاضای جهانی برای خوراکی‌های سالم و طبیعی، بازار میوه خشک را به یکی از جذاب‌ترین حوزه‌های صادراتی بدل کرده است. ایران با تنوع اقلیمی گسترده، کیفیت بالای محصولات باغی و تجربه دیرینه در فرآوری سنتی، ظرفیت فوق‌العاده‌ای برای تسخیر بازارهای بین‌المللی دارد. صادرات میوه خشک می‌تواند ضمن افزایش ارزآوری، موجب رونق کشاورزی و اشتغال پایدار در مناطق روستایی کشور شود.

ما جایگاه واقعی ایران در بازار جهانی میوه خشک را باید پس بگیریم.
تنوع اقلیمی در ایران، بزرگترین مزیت رقابتی ماست. زمان آن رسیده که به جای تمرکز بر واسطه‌گری محصولات خارجی، روی تولیدات باکیفیت و ارگانیک داخلی (مانند زردآلو، آلوبخارا، کیوی و انجیر خشک) سرمایه‌گذاری کنیم.
بازارهای هدف (مانند روسیه، امارات و اروپا) تشنه طعم‌های اصیل و طبیعی میوه‌های ایرانی هستند. با بسته‌بندی حرفه‌ای و اخذ استانداردهای بین‌المللی، ما می‌توانیم با اراده‌ای پولادین سهم عمده‌ای از صادرات منطقه را به دست آوریم.
صادرات طعم ناب ایران به جهان